" Wat een goede actie, dat Houten Huis" zei roodborst tegen de anderen dieren in het café. " Ik hoop dat ze veel lijnzaad ophalen!"
Orka, walrus en krekel hadden een actie bedacht om de overzeese dieren met obstipatie te helpen. Ze zouden zichzelf opsluiten in een houten huis, zonder eten, en iedereen die dat stoer vond kon dan lijnzaad door de brievenbus gooien. Dat lijnzaad zouden ze daarna opsturen naar de overzeese gebieden.
"Ja, het is een nobel doel. Je zal maar obstipatie hebben!" zei lintworm. "Moet er niet aan denken, zeg." "Ik ga meteen een handje vol door de brievenbus gooien." En lintworm glibberde weg, op zoek naar een handje.
Om het houten huis was het inmiddels een drukte van belang. Alle dieren zaten te kijken en gooiden lijnzaad door de brievenbus. Gisteren waren de 3 opgesloten door Burgemeester uil, en waren dus al een dag in het huis. Er was alleen 1 probleem. Het houten huis had geen raam, dus niemand kon zien wat orka, walrus en krekel aan het doen waren!
"Het is wel saai zo." mompelde koe. "Ik gooi nog wat extra lijnzaad naar binnen, maar dan ga ik weg hoor. Ben er klaar mee!" En koe vertrok. Langzamerhand vertrokken steeds meer dieren terug naar hun eigen huis. Het houten huis barstte zowat uit zijn voegen van de lijnzaad, dat zagen ze wel, en ze hoorden veel geschreeuw binnen, als een groot feest, maar niemand zag ook maar iets.
Raaf zag dit alles bedenkelijk aan. "Dit klinkt helemaal niet als een feest, dit is gesmoord om hulp roepen!" mompelde raaf in zichzelf. "Dieren, we moeten de deur openen! Ze zijn in nood!" brulde raaf tenslotte. "Wie heeft de sleutel??"
De laatst overgebleven dieren keken mekaar aan. De sleutel? "Raaf, weet je dat niet? Burgemeester uil heeft de sleutel van het huis. Hij heeft ze opgesloten uiteindelijk." vertelde tijger tegen raaf. " Oké, maar waar is uil dan?" vroeg raaf. Tja, niemand had uil meer gezien na gisteren. Uil was na de plechtigheid vertrokken, maar niemand wist waarheen. Thuis was hij niet tenminste, dat wisten ze wel.
Raaf dacht diep na. Waar kon Burgemeester uil toch zijn?
Opeens had hij het! De kindercrèche! Burgemeester hield van aandacht van jonge dieren van het zelfde geslacht. Daar zal hij vast zijn! En raaf vloog meteen naar de crèche. En ja hoor, daar zat uil. Tussen allemaal jonge kinderuiltjes, stoer zijn borstkas te laten zien. "Ja jongetjes, zo zie je eruit als je veel sport!" pochte uil tegen de kinderuiltjes. "Ransuil! hou op met dit gedoe en geef me de sleutel van het houten huis. Dit is een noodgeval!" schreeuwde raaf!
Burgemeester uil keek raaf verbaasd aan. "Zeg raaf, dit is een privé aangelegenheid. Wil je me niet storen?" antwoordde uil. Raaf zei niets, trok de sleutel van de ketting van uil af, en vloog zo hard als hij kon naar het houten huis.
Daar aangekomen hoorde hij al steeds meer hulp geroep vanuit het huis. En het lijnzaad stroomde haast de brievenbus uit, zoveel was het! Hij deed zo snel als hij kon de deur open, en daar stroomde al het lijnzaad naar buiten, en het stonk verschrikkelijk! Orka, walrus en krekel lagen hulpeloos achter in het huis. En verspreid door het huis lag overal diarree. "Pfff , mag ik een gasmasker hier." zei raaf. "Raaf, wat zijn wij blij jou te zien!" zei orka vermoeid. " We hadden niets te eten, dus zijn maar aan de lijnzaad gegaan. Maar ja, dat gaat niet lang goed! We hebben ons bijna dood gepoept!" Krekel ging snel weer in een hoekje zitten en walrus kon alleen maar kreunen van de pijn.
"Nou, dit was me wel een goede actie weer!" zei raaf, met zijn neus dicht." Ze zoeken het maar uit daar in die overzeese gebieden." gilde krekel vanuit zijn hoek. " Ik doe niets meer voor ze. Ik wil er niets meer mee te maken hebben." "Ja en al dat lijnzaad dan?" vroeg raaf. "We gaan het wel planten in de grond. Als het goed groeit kunnen we nieuwe huizen bouwen. Veel belangrijker." kreunde walrus nog steeds.
Raaf was er klaar mee. Hij vertrok.
Raaf ging terug naar zijn eigen hol, en keek vertwijfeld naar zijn snelkookpan. "Wanneer zal ik dit ding toch eens begrijpen! Bijna net zo onbegrijpbaar als dieren." mompelde raaf in zichzelf.
Het Houten Huis
Anti-Apart-Urineren
" Iedereen gaat ook maar dood de laatste tijd."
vertelde libelle aan de rest van de dieren in het café.
Afgelopen nacht was namelijk Bizon overleden op een behoorlijk hoge leeftijd. " Ik dacht eigenlijk dat hij al dood was?" riep haas. " Ik heb hem sinds de voetbalwedstrijden niet meer gezien." "Welnee haas," zei mol, " dan had je het heus wel in de krant gelezen!"
Bizon was namelijk beroemd. Bizon was verantwoordelijk voor de afschaffing van het apart urineren in het dierenbos. Tot die tijd moest iedereen apart urineren, maar dankzij Bizon en zijn aanhangers mocht je dat ook in groepjes doen. Voor de gezelligheid. Bizon stond namelijk ook bekend om zijn gezelligheid.
" Maar waar was hij dan al die tijd?" vroeg potvis. " Waarom kwam hij nooit eens naar het café?" Niemand wist het. Het was eigenlijk ook wel een vreemde situatie. Was Bizon wel echt dood?
Raaf zat te denken. "Ik ga eens op zoek naar de Bizon-aanhang. Moet toch maar mijn medeleven tonen door dit overlijden."En zo gezegd zo gedaan. Raaf vloog het bos door, langs de rotsen, op zoek naar de beroemde Apartplas-boom. Daar aangekomen vond hij vele dieren al huilend om de boom. Tranen met tuiten. Raaf voelde zich niet op zijn gemak. " Eh sorry, maar hoe is Bizon overleden eigenlijk?" vroeg hij aan niemand in het bijzonder. De dieren begonnen nog harder te huilen! " Boehoe, arme bizon. Urineren zal nooit meer hetzelfde zijn. We hebben zo vaak samen gestaan. Dit is het einde der tijden!" brulde kikker. "Inderdaad! We moeten samen met Bizon stoppen met leven! Urine-Solidariteit!" gilde een pauw.
"Nee toch, idioten." mompelde raaf in zichzelf. Hij keek wat rond en zocht naar een normaal uitziend dier. Aan de rand van de groep zat dolfijn. Raaf liep op hem af. " Dolfijn, jij was toch heel close met Bizon?" " Ssst, ja dat is zo." antwoordde dolfijn. " Maar zal ik je een geheim vertellen? Bizon was al 10 jaar dood in zijn hoofd. Hij kon alleen nog maar knipperen met zijn ogen. En verder niets meer." Raaf wist niet wat hij hoorde. "Maar hoezo dan? Waarom bleef hij zogenaamd in leven?" " Omdat ik bang was voor de reactie van de andere dieren." antwoordde dolfijn. "Ik had dit al voorspeldt, maar wil niet een massadood op mij geweten hebben." "Hmm, lastig." mompelde raaf, en hij dacht diep na. "Ik denk dat ik wat weet! "
"Maak een foto van bizon en kopieer die 1000 keer! Ik doe de rest."
Dolfijn keek verbaasd, maar deed braaf wat raaf zei.
En raaf stapte op de meute af.
"Beste volgelingen van Bizon. Ik wil jullie voorstellen om de denkwijze van bizon te verspreiden! Bizon heeft zoveel betekend voor het samen urineren! Bij iedere urineboom moet een foto van bizon hangen, zodat niemand ooit, maar dan ook echt nooit, nog alleen urineert! Help mij met verspreiding van deze foto's!"
De volgelingen keken in eerste instantie verbaasd op, maar uiteindelijk begon iedereen te juichen. "Lang leve bizon! Urine-vrijheid voor iedereen!"
De volgelingen begonnen meteen met het verspreiden van de foto van bizon. En dezelfde dag nog hing bij iedere urine-boom de foto van bizon. Niemand hoefde ooit nog apart te urineren!
Raaf was tevreden. Geen doden in het bos, en bizon zou niet vergeten worden.
" Alleen knipperend met zijn ogen, haha, het moet toch niet gekker worden. Laat mij maar gewoon met mijn snelkookpan bezig zijn. En verder vind ik het wel goed." mompelde raaf in zijn eigen, en sleutelde rustig verder.
Afgelopen nacht was namelijk Bizon overleden op een behoorlijk hoge leeftijd. " Ik dacht eigenlijk dat hij al dood was?" riep haas. " Ik heb hem sinds de voetbalwedstrijden niet meer gezien." "Welnee haas," zei mol, " dan had je het heus wel in de krant gelezen!"
Bizon was namelijk beroemd. Bizon was verantwoordelijk voor de afschaffing van het apart urineren in het dierenbos. Tot die tijd moest iedereen apart urineren, maar dankzij Bizon en zijn aanhangers mocht je dat ook in groepjes doen. Voor de gezelligheid. Bizon stond namelijk ook bekend om zijn gezelligheid.
" Maar waar was hij dan al die tijd?" vroeg potvis. " Waarom kwam hij nooit eens naar het café?" Niemand wist het. Het was eigenlijk ook wel een vreemde situatie. Was Bizon wel echt dood?
Raaf zat te denken. "Ik ga eens op zoek naar de Bizon-aanhang. Moet toch maar mijn medeleven tonen door dit overlijden."En zo gezegd zo gedaan. Raaf vloog het bos door, langs de rotsen, op zoek naar de beroemde Apartplas-boom. Daar aangekomen vond hij vele dieren al huilend om de boom. Tranen met tuiten. Raaf voelde zich niet op zijn gemak. " Eh sorry, maar hoe is Bizon overleden eigenlijk?" vroeg hij aan niemand in het bijzonder. De dieren begonnen nog harder te huilen! " Boehoe, arme bizon. Urineren zal nooit meer hetzelfde zijn. We hebben zo vaak samen gestaan. Dit is het einde der tijden!" brulde kikker. "Inderdaad! We moeten samen met Bizon stoppen met leven! Urine-Solidariteit!" gilde een pauw.
"Nee toch, idioten." mompelde raaf in zichzelf. Hij keek wat rond en zocht naar een normaal uitziend dier. Aan de rand van de groep zat dolfijn. Raaf liep op hem af. " Dolfijn, jij was toch heel close met Bizon?" " Ssst, ja dat is zo." antwoordde dolfijn. " Maar zal ik je een geheim vertellen? Bizon was al 10 jaar dood in zijn hoofd. Hij kon alleen nog maar knipperen met zijn ogen. En verder niets meer." Raaf wist niet wat hij hoorde. "Maar hoezo dan? Waarom bleef hij zogenaamd in leven?" " Omdat ik bang was voor de reactie van de andere dieren." antwoordde dolfijn. "Ik had dit al voorspeldt, maar wil niet een massadood op mij geweten hebben." "Hmm, lastig." mompelde raaf, en hij dacht diep na. "Ik denk dat ik wat weet! "
"Maak een foto van bizon en kopieer die 1000 keer! Ik doe de rest."
Dolfijn keek verbaasd, maar deed braaf wat raaf zei.
En raaf stapte op de meute af.
"Beste volgelingen van Bizon. Ik wil jullie voorstellen om de denkwijze van bizon te verspreiden! Bizon heeft zoveel betekend voor het samen urineren! Bij iedere urineboom moet een foto van bizon hangen, zodat niemand ooit, maar dan ook echt nooit, nog alleen urineert! Help mij met verspreiding van deze foto's!"
De volgelingen keken in eerste instantie verbaasd op, maar uiteindelijk begon iedereen te juichen. "Lang leve bizon! Urine-vrijheid voor iedereen!"
De volgelingen begonnen meteen met het verspreiden van de foto van bizon. En dezelfde dag nog hing bij iedere urine-boom de foto van bizon. Niemand hoefde ooit nog apart te urineren!
Raaf was tevreden. Geen doden in het bos, en bizon zou niet vergeten worden.
" Alleen knipperend met zijn ogen, haha, het moet toch niet gekker worden. Laat mij maar gewoon met mijn snelkookpan bezig zijn. En verder vind ik het wel goed." mompelde raaf in zijn eigen, en sleutelde rustig verder.
200 jaar Koningen in het Dierenbos
"Het word een spannende dag vandaag!" zei mandril in het dierencafé."Ik kan niet wachten gewoon!"
Het was vandaag de 200ste verjaardag van het dierenbos. Dat werd gevierd met de historisch verantwoorde Konings-intocht van weleer, en een overzichtsspel van de afgelopen 200 jaar. De koning van weleer werd gespeeld door een beroemd acteur, en het overzichtsspel door amateurtoneel. Uiteraard was Prins Eland niet aanwezig (dood) maar Koning Damhert wel. Hij stond vol trots te orakelen over zijn voorouders dat iedereen er eigenlijk al gek van werd.
Alle dieren stonden te wachten aan de rand van het bos. 200 jaar terug kwam Koning Dolfijn op een zelf geschoten krokodil aanvaren, en dat zou nu waarheidsgetrouw nagespeeld worden. Alleen er was 1 probleempje. De acteur was stier, en die had watervrees. " Ik durf niet! Nee echt niet. Ik doe het niehiieeet!" " Schiet toch op stier, stel je niet aan!" mopperde duif. " Wat kan er nou misgaan tenslotte." "Nee, ik weiger!" zei stier "maar ik weet wel wat anders nog." Stier rende hard weg en kwam na een korte tijd terug met op zijn rug 4 slakken. " Wat moeten we hier nou mee?" riep duif. " Deze 4 slakken gaan mij voorttrekken. Dat ziet er heel koninklijk uit! Een beetje met me mantel zwaaien en hup!"
Duif wist het niet zo, maar ging uiteindelijk maar akkoord. Dus zo gezegd zo gedaan.
Alle dieren stonden klaar om te kijken, en in de verte zagen ze stier al zwaaien met zijn mantel. Iedereen juichte zo hard ze konden. Maar 2 uur later was stier nog geen meter vooruit gekomen! De meute begon te mopperen. Dit duurde veel te lang zo! Zelfs Koning Damhert had geen geduld meer. " Ahum, dieren? We gaan verder met het toneelstuk, anders word het zo al donker!" Daar was iedereen het mee eens. Laat die stier maar gaan met zijn slakken. Die komt over 5 dagen wel weer eens aan.
Het toneelstuk vond plaats in het openluchttheater. Iedereen zat vol spanning te wachten op wat komen zou.
Het amateurtoneel had zich goed ingelezen in de geschiedenis. Het eerste bedrijf ging over de eerste koning Dolfijn en zijn 95 bastaardkinderen bij gans.
Koning Damhert zat er een beetje ongelukkig bij te kijken. Het was niet echt iets om trots op te zijn. Het tweede bedrijf ging over Koning Olifant die een geslachtsziekte had overgebracht op de dieren, waardoor de helft van het volk een jaar lang met rode vlekken op rare plaatsen rondliep.
Het derde bedrijf ging over de oorlogstijd. Koning Paard had ruzie gemaakt met een inheems bos, maar toen de oorlog begon was hij weg! Het dierenbos was 5 jaar bezet door inheemse dieren die ze niet eens verstonden. De inheemsen gingen pas weg nadat heel het dierenbos in verwachting was van ze. En toen kwam Koning Paard pas weer terug, met een verhaal dat hij ondergronds bij de inheemsen had gevochten. Niemand geloofden dat, maar ja, ze hadden weer een koning.
Koning Damhert werd kleiner en kleiner, en de toeschouwers begonnen te fluiten naar de acteurs." Wat een idioten hebben wij als koning steeds!" riep mier heel hard. " En wat hebben we er aan? Niks, haha". Alle dieren gaven mier gelijk.
Het laatste bedrijf ging over Koning Damhert zelf. Hij had ooit steekpenningen aangenomen van de Noorse SchaatsBeweging, ook wel NSB genoemd, om een nieuwe ijsbaan te laten maken. Koning Damhert had hier veel geld aan verdient, maar de ijsbaan was er nooit gekomen.
De dieren begonnen hard boe te roepen, en Koning Damhert wilde maar 1 ding. En dat was wegvluchten! Dit was niet bepaalt feestelijk meer! "We moeten af van het koningshuis!" riep amoebe. Maar niemand hoorde amoebe. "We moeten af van het koningshuis!" riep geit en alle dieren gaven geit gelijk. Iedereen begon door elkaar heen te roepen. Koning Damhert zweette zich rot. " Maar ik ben best aardig hoor. Ik bedoel het allemaal goed voor jullie, om meer geld te hebben." Maar niemand geloofde hem. Het was een grote chaos geworden.
Raaf zag dit allemaal bedenkelijk aan. Nog even en Koning Damhert zou hier niet levend vandaan komen.
"Dieren!! Luister!!!" brulde raaf naar de menigte. " Hier hebben we niks aan. zometeen hebben we geen koningshuis meer en geen damhert. Ik wil geen moorden in het bos meer! " Damhert lag luid huilend op de grond. Het was eigenlijk een zielig gezicht, om hem zo te zien. "Maar al die koningen brachten ons ellende." zei krekel. "We hebben er niets aan."
"Ik snap wat jullie bedoelen, maar we moeten toch iemand hebben die grote linten kan doorknippen." Daar had raaf weer gelijk in. Vaak werden er linten om het bos gedaan, en de koning knipte die dan door. Niemand wist waarom, maar het gebeurde al jaren zo.
"Ik weet een goede oplossing om het goed te maken." zei raaf. " Koning Damhert word niet alleen lintenknipper, maar ook kaartjes knipper op de bos-tram."
De dieren en Koning Damhert keken raaf verbaasd aan. Wat was een bos-tram? Niemand had daar nog van gehoord.
"Een bos-tram rijd door het bos om je te vervoeren naar een andere plek. We maken een platte kar, en Koning Damhert kan die dan trekken. Je moet er een kaartje voor kopen in het café, en dat kaartje kan de koning dan knippen. Zo verdient hij het geld terug voor ons bos.
Alle dieren vonden het een prachtig plan. Zelfs Koning Damhert zelf vond het een goed idee. Zo had hij weer eens wat te doen tenminste!!
Na een week was de bos-tram al een groot succes. Iedereen gebruikte hem om ergens te komen. Veel geld werd er verdient, en Koning Damhert was serieus bezig zijn leven te beteren.
En raaf? tja, raaf was weer naar zijn hol. Sleutelend aan het zelfde als de laatste maanden. " Die snelkookpan wordt nog eens mijn dood!" mompelde raaf in zich zelf.
Het was vandaag de 200ste verjaardag van het dierenbos. Dat werd gevierd met de historisch verantwoorde Konings-intocht van weleer, en een overzichtsspel van de afgelopen 200 jaar. De koning van weleer werd gespeeld door een beroemd acteur, en het overzichtsspel door amateurtoneel. Uiteraard was Prins Eland niet aanwezig (dood) maar Koning Damhert wel. Hij stond vol trots te orakelen over zijn voorouders dat iedereen er eigenlijk al gek van werd.
Alle dieren stonden te wachten aan de rand van het bos. 200 jaar terug kwam Koning Dolfijn op een zelf geschoten krokodil aanvaren, en dat zou nu waarheidsgetrouw nagespeeld worden. Alleen er was 1 probleempje. De acteur was stier, en die had watervrees. " Ik durf niet! Nee echt niet. Ik doe het niehiieeet!" " Schiet toch op stier, stel je niet aan!" mopperde duif. " Wat kan er nou misgaan tenslotte." "Nee, ik weiger!" zei stier "maar ik weet wel wat anders nog." Stier rende hard weg en kwam na een korte tijd terug met op zijn rug 4 slakken. " Wat moeten we hier nou mee?" riep duif. " Deze 4 slakken gaan mij voorttrekken. Dat ziet er heel koninklijk uit! Een beetje met me mantel zwaaien en hup!"
Duif wist het niet zo, maar ging uiteindelijk maar akkoord. Dus zo gezegd zo gedaan.
Alle dieren stonden klaar om te kijken, en in de verte zagen ze stier al zwaaien met zijn mantel. Iedereen juichte zo hard ze konden. Maar 2 uur later was stier nog geen meter vooruit gekomen! De meute begon te mopperen. Dit duurde veel te lang zo! Zelfs Koning Damhert had geen geduld meer. " Ahum, dieren? We gaan verder met het toneelstuk, anders word het zo al donker!" Daar was iedereen het mee eens. Laat die stier maar gaan met zijn slakken. Die komt over 5 dagen wel weer eens aan.
Het toneelstuk vond plaats in het openluchttheater. Iedereen zat vol spanning te wachten op wat komen zou.
Het amateurtoneel had zich goed ingelezen in de geschiedenis. Het eerste bedrijf ging over de eerste koning Dolfijn en zijn 95 bastaardkinderen bij gans.
Koning Damhert zat er een beetje ongelukkig bij te kijken. Het was niet echt iets om trots op te zijn. Het tweede bedrijf ging over Koning Olifant die een geslachtsziekte had overgebracht op de dieren, waardoor de helft van het volk een jaar lang met rode vlekken op rare plaatsen rondliep.
Het derde bedrijf ging over de oorlogstijd. Koning Paard had ruzie gemaakt met een inheems bos, maar toen de oorlog begon was hij weg! Het dierenbos was 5 jaar bezet door inheemse dieren die ze niet eens verstonden. De inheemsen gingen pas weg nadat heel het dierenbos in verwachting was van ze. En toen kwam Koning Paard pas weer terug, met een verhaal dat hij ondergronds bij de inheemsen had gevochten. Niemand geloofden dat, maar ja, ze hadden weer een koning.
Koning Damhert werd kleiner en kleiner, en de toeschouwers begonnen te fluiten naar de acteurs." Wat een idioten hebben wij als koning steeds!" riep mier heel hard. " En wat hebben we er aan? Niks, haha". Alle dieren gaven mier gelijk.
Het laatste bedrijf ging over Koning Damhert zelf. Hij had ooit steekpenningen aangenomen van de Noorse SchaatsBeweging, ook wel NSB genoemd, om een nieuwe ijsbaan te laten maken. Koning Damhert had hier veel geld aan verdient, maar de ijsbaan was er nooit gekomen.
De dieren begonnen hard boe te roepen, en Koning Damhert wilde maar 1 ding. En dat was wegvluchten! Dit was niet bepaalt feestelijk meer! "We moeten af van het koningshuis!" riep amoebe. Maar niemand hoorde amoebe. "We moeten af van het koningshuis!" riep geit en alle dieren gaven geit gelijk. Iedereen begon door elkaar heen te roepen. Koning Damhert zweette zich rot. " Maar ik ben best aardig hoor. Ik bedoel het allemaal goed voor jullie, om meer geld te hebben." Maar niemand geloofde hem. Het was een grote chaos geworden.
Raaf zag dit allemaal bedenkelijk aan. Nog even en Koning Damhert zou hier niet levend vandaan komen.
"Dieren!! Luister!!!" brulde raaf naar de menigte. " Hier hebben we niks aan. zometeen hebben we geen koningshuis meer en geen damhert. Ik wil geen moorden in het bos meer! " Damhert lag luid huilend op de grond. Het was eigenlijk een zielig gezicht, om hem zo te zien. "Maar al die koningen brachten ons ellende." zei krekel. "We hebben er niets aan."
"Ik snap wat jullie bedoelen, maar we moeten toch iemand hebben die grote linten kan doorknippen." Daar had raaf weer gelijk in. Vaak werden er linten om het bos gedaan, en de koning knipte die dan door. Niemand wist waarom, maar het gebeurde al jaren zo.
"Ik weet een goede oplossing om het goed te maken." zei raaf. " Koning Damhert word niet alleen lintenknipper, maar ook kaartjes knipper op de bos-tram."
De dieren en Koning Damhert keken raaf verbaasd aan. Wat was een bos-tram? Niemand had daar nog van gehoord.
"Een bos-tram rijd door het bos om je te vervoeren naar een andere plek. We maken een platte kar, en Koning Damhert kan die dan trekken. Je moet er een kaartje voor kopen in het café, en dat kaartje kan de koning dan knippen. Zo verdient hij het geld terug voor ons bos.
Alle dieren vonden het een prachtig plan. Zelfs Koning Damhert zelf vond het een goed idee. Zo had hij weer eens wat te doen tenminste!!
Na een week was de bos-tram al een groot succes. Iedereen gebruikte hem om ergens te komen. Veel geld werd er verdient, en Koning Damhert was serieus bezig zijn leven te beteren.
En raaf? tja, raaf was weer naar zijn hol. Sleutelend aan het zelfde als de laatste maanden. " Die snelkookpan wordt nog eens mijn dood!" mompelde raaf in zich zelf.