Het Dierenbos en de nieuwe functie van Specht

"Alweer een leider die ons verlaat!" riep struisvogel hardop in het dierenboscafé. Alle andere dieren knikten instemmend. Het nieuws was net bekend geworden. Specht had een nieuwe functie in de Verenigde Dierenbossen gekregen. En specht was de laatste tijd toch behoorlijk populair in het bos geworden.

Enige tijd terug was er een bus verongelukt door onverwachte molshopen. Het was een domme fout, mollen zijn nogal bijziend, maar volgens specht was het een aanslag geweest.
Hij was in de Verenigde Dierenbossen zo tekeer gegaan, dat alle andere vertegenwoordigers hem maar gelijk gaven. Anders kwam er nooit een einde aan de dag!

En nu kreeg hij dus een nieuwe functie. Niemand wist wat voor functie dat was, maar dat maakte ook niet uit. De Verenigde Dierenbossen stonden er om bekend dat ze functies hadden die niemand begreep. En daarbij, waar ze over praten begreep ook niemand!! Het was meer dat het belangrijk leek!!
"Arme specht, we zullen hem niet meer terug zien." mompelde everzwijn. " We zijn stuurloos nu."
"Stuurloos!! Welnee!!" riep pantoffeldiertje zou hard als ze kon. Maar niemand hoorde pantoffeldiertje.
"Stuurloos!! Welnee!!" riep potvis. "We zijn niet stuurloos, nooit geweest ook. We hebben toch onze natuurlijke leiders?? Kijk naar leeuw, tijger, koninginnenbij! Allemaal dieren met leiderschapskwaliteiten."
Iedereen keek eerst naar leeuw. Maar leeuw probeerde voorzichtig de deur uit te sluipen. Toen keken ze naar tijger, die probeerde een gat te graven in de grond. Iedereen vond dat vrij vreemd voor een tijger, maar het zal wel.
Tenslotte keken ze naar koninginnenbij.
"Ja hallo, sodemieter even gauw op. Ik heb al een volk, en die zijn lastig genoeg."
Er was dus al met al nog geen leider gevonden.

Tijdens een speciaal ingelaste nieuwsuitzending over specht, die iedereen vol spanning volgde, stapte raaf het café binnen. "Goedemorgen dieren, is iedereen van de schrik bekomen? Specht, de man zonder mening weg?"
"Sssst hou op raaf!" zei potvis. "Het is belangrijk nieuws!" Raaf keek even naar het tv beeld, en ging aan de bar zitten. Wat raaf zag, beviel hem allerminst. Hij zag alle dieren alleen maar onrustig doen, omdat ze voor hun gevoel geen leider hadden.
"Zeg, hebben jullie al aan leeuw gedacht?" zei raaf. "Wil niet. En tijger en bij ook niet." mopperde cavia. "We zijn stuurloos!!" gilde struisvogel alweer.
Raaf zuchtte. Dit was vermoeiend. Waarom kan iedereen niet gewoon in zich zelf geloven! Hoe kon hij dat de dieren aan hun verstand brengen!
Opeens had raaf een idee. Hij vloog zo hard als hij kon naar schaap.

"Schaap, je moet me helpen. Ik heb je wol nodig!"
Raaf en schaap waren de hele middag samen bezig, maar eindelijk leek raaf tevreden te zijn. Hij vloog terug naar het dierenboscafe, en liep rustig naar binnen. "Hallo dieren! Zie hier uw nieuwe leider." riep raaf hardop. Alle dieren keken op, en wat ze zagen!!
Er stond een wollen versie van specht, zo goed als gelijkend. In de lichaam van wollen specht had raaf een cd speler geplaatst, met specht-geluiden ( had hij ooit opgeduikeld in een wereldwinkel, wat raaf eigenlijk heel erg irritante winkels vond. Al die half bejaarde ongetrouwde vrouwtjes-dieren die daar werkten, wekten kippenvel bij raaf op.)
De dieren keken blij verbaasd,  voor hun gevoel was specht gewoon helemaal terug! Iedereen juichte! "Hoera, onze specht is terug!" riep libelle. "Wij geloven in je, specht!" gilde potvis.

Raaf zat te grinniken. De wollen specht zei net zo min iets zinvols als de echte specht. Maar de dieren hadden het gevoel dat ze weer een leider hadden.
Hoogste tijd voor raaf om te vertrekken. Ging rustig naar zijn eigen hol, en ging weer wat sleutelen aan zijn  eeuwige snelkookpan.
"Volgzame dieren, ik snap er soms niets van." mompelde raaf. "Ik ben alleen maar volgzaam aan mijn snelkookpan. Mits hij ooit gaat werken natuurlijk!"

Het dierenbos en uil met de hakjes

"De raarste dingen gebeuren hier in het bos." zei aarsworm tegen de andere dieren in het dierencafé. "Waar gaat het heen met deze wereld?" Iedereen knikte instemmend. Het was ook een hele toestand de laatste maand.
"Ik denk dat de wereld vergaat!" riep amoebe zo hard als hij kon. Maar niemand hoorde amoebe. "Ik denk dat de wereld vergaat!" riep leeuw naar niemand in het bijzonder.

De afgelopen maand waren er vreemde voorvallen geweest in het bos. Os en libelle waren een relatie begonnen, en gingen al rovend door het bos, op zoek naar eikels. Menigeen was bedreigd met een pistool door het duo, om eikels te geven. Wat op zich al verwonderlijk was, want eikels groeiden gewoon aan de boom!
Er was een groep van mollen, die opeens verkondigden dat ze tegen het "poot in poot lopen" waren. Als ze 2 dieren zo zagen lopen, zouden ze met stenen gooien, totdat de dieren dood zouden zijn. Ook dat was vreemd, want de mollen zagen per definitie slecht, waardoor ze gewoon in het wilde weg aan het gooien waren. Hierbij waren ook enkele mollen gesneuveld, door hun eigen stenen.
En tot overmaat van ramp, was er opeens een leeuw verschenen met stalen poten. Niemand kon die leeuw, en niemand verstond die leeuw. Maar het gerucht ging dat hij zijn vrouw had vermoord, door heel hard met zijn stalen poot op de grond te stampen, waardoor de douchedeur op zijn vrouw was gevallen.
Al met al, vreemde voorvallen.

Uil stapte moeizaam bewegend ook het dierencafé binnen. " Dag lieve diertjes van me! Zijn jullie blij, of kan het blijer?" vroeg uil aan de rest van de dieren. "Het kan beter, uil." zei zeekoe. "Door alle gebeurtenissen van de laatste tijd, is ons bos ons bos niet meer." "Ach en wee." antwoordde uil, "Ja het is niet fijn om in angst te leven!" en op dat moment wankelde uil wat op zijn poten, draaide een kwartslag, en viel op de grond.
"Uil!! Wat gebeurd er met je!" vroeg antilope geschokt. Uil krabbelde al weer omhoog. De dieren keken verbaasd naar uil. Wat had hij nou aan zijn poten??
"Het gaat weer, het is even wennen nog. Ik heb schoenen aan, met kleine hakjes, zodat ik wat imposanter lijk! Maar genoeg over mij, gaan jullie nog stemmen?" Alle dieren proesten het uit. Uil met hakjes! nou dat weer! "Er valt hier niets te lachen!" riep uil, " Stem nou maar gewoon op mij! Ik ben tegen iedereen, en zorg dat het goed komt!"
Dit antwoord zorgde voor nog meer hilariteit. Uil stond erom bekend dat hij tegen alles was, maar zelf geen 1 goed idee had. Het was een typische kontendraaier. Dus de kans was klein dat er op hem gestemd zou worden.
Uil vertrok, mompelde wat in een telefoon, en ging huiswaarts.
Opdat moment vloog de radio aan. Een extra nieuwsbericht! Os en libelle hadden zich verschanst in een hol bij de grens. Niemand moest iets doen, alleen uil zou komen om te praten!
De dieren stoven weg! Allemaal richting de grens! Daar aangekomen, stond uil al wankelend op zijn hakjes te wachten. "Ja dieren, er is maar 1 iemand die dit kan he. een echte leider als ik." riep uil hooghartig uit. "Ik zal dit varkentje wel eens even wassen!" Varken keek verbaasd. Wat had hij er nou weer mee te maken?
Uil stapte voorzichtig op zijn hakjes naar het hol, en begon voorzichtig te smoezen.
Op dat moment kwam raaf ook aan lopen. "Mogge dieren, zo gebeurt er nog eens wat hier!" zei raaf, en keek verbaasd naar de hakjes van uil. "Inderdaad raaf," zei olifant. "Uil is toch wel een goede leider om op te stemmen. Hij is nu al een held!"
hmm, raaf keek eens kritisch naar het hol. Hij zag dat uil was gaan zitten, en gaf iets aan os en libelle. Het leek wel of hij geld gaf? Uil stond moeizaam op, wankelde terug naar de andere dieren, en riep uit: Ze geven zich over. Ze zullen geen geweld gebruiken om eikels te bemachtigen. Dit alles dankzij uw grote leider, ikzelf dus. Stem op mij, lieve dieren!" Iedereen klapte voor uil. Gelukkig zeg! Hij had dat toch maar even gedaan!
Maar raaf zat te denken. Iets klopte hier niet. Maar wat??
Raaf vloog weg. Hij ging eens opzoek naar die leeuw van ver weg. Hij zag de leeuw lopen rond zijn huis, en probeerde een gesprek aan te gaan. Maar helaas, die leeuw praatte een raar taaltje waar raaf niets van kon maken. Maar die poten!!! Dat waren geen stalen poten!! Dat was gewoon aluminium folie, om poten gewikkeld!
Nu op zoek naar die bende mollen. Raaf vloog hard. Hij vermoede iets, maar moest het zeker weten!
Bij de mollen aangekomen, lagen ze daar allemaal dood te wezen. Zo te zien hadden ze door hun blindheid mekaar gedood. Geen levende ziel was meer aanwezig! "Dit gaat wel heel ver." mompelde raaf in zich zelf. "Dan toch naar os en libelle!" en zo gezegd zo gedaan. Daar aangekomen liep raaf het hol binnen, waar hij os en libelle innig verstrengeld samen zag liggen. "Hey jongelui, mag ik jullie even storen?" vroeg raaf voorzichtig. Os keek op. "Tuurlijk, als het maar niet te lang duurt. Want ik ben zo verliefd, dat ik nergens anders meer tijd voor heb, dan lief doen met libelle! Ik kan niet eens meer nadenken." antwoordde hij.
"Os en libelle,"begon raaf voorzichtig," jullie weten dat iedereen jullie gevaarlijk vinden? Maar hadden jullie uil niet al eens eerder gesproken?" Os grinnikte. "Wij gevaarlijk? We hebben nog nooit wat gedaan. We zijn al maanden ons hol niet uitgeweest!" Libelle lachte ook. " Love and peace! Dat is alles wat we doen. En van die malle uil, konden we dit hol huren, zodat niemand ons zou storen!"
"Dat dacht ik al!" zei raaf. " Bedankt voor de informatie, ik moet snel weg. En remember, safe sex! Gebruik een berkenblad!" en raaf vloog weg, richting het dierencafé.
Daar aangekomen was het een drukte van belang. Alle dieren stonden om uil heen, en uil riep alleen maar:"Stem op mij, stem op mij!" en de rest van de dieren klapten luid naar uil.
Raaf stapte naar binnen. "Hey raafje, kom je ook uil helpen voor de verkiezingen?" riep mier en klopte raaf op zijn schouder. "Ja, zoiets." antwoordde raaf alleen maar, en liep rustig verder. Vlak bij uil aangekomen nam raaf het woord. "Beste, grote leider uil." riep raaf zo hard als hij kon. "Ik ben blij met een leider als jou. Je staat stoer op je hakjes om iets groter te lijken, en je weer goed een massa te bespelen." Alle dieren keken verbaasd. Wat had die rare raaf nou weer te melden. Krekel porde even bij giraf in de zij, en zei zacht:"hij gaat toch niet weer over de dood enzo beginnen he. Dat trek ik echt niet nu!"
Uil voelde zich zweterig worden. "Beste uil, heb jij laatst een aantal rollen aluminiumfolie gekocht? Heb jij laatst een aantal mollen voorgelogen? En dat hol van os en libelle? Is dat niet een hol van jou?"
Alle dieren keken met open mond naar raaf en uil! En uil?? Hij zweette zo, dat het zweet in zijn hakjes stroomde! Hierdoor werd alles zo glad dat hij uit gleed en pardoes op de grond bleef zitten.
Uil begin te huilen." Ja raaf, je hebt gelijk! Maar ik wil zo graag de leider van het bos worden! Maar ik kan geen eigen ideeën bedenken! Voorheen kreeg ik ideeën van de beroemde euthanasie-merel, maar zei is dood! Wat moet ik nu anders?"
Alle dieren begonnen boe te roepen, en gilden door elkaar. Het was 1 grote chaos. En niemand was nog van plan om ook maar iets te stemmen! Ze waren wel klaar met dit soort spelletjes!
Raaf onvluchtte de boel. Het werd hem te druk. Mompelend in zichzelf zei hij: "stemmen, leiders, gedoe. Laat de dieren gewoon zelf nadenken. Als iedereen nou gewoon eens ging doen, waar ze goed in zijn hebben we helemaal geen leider nodig! Kijk naar mij. Ik ben gewoon lekker bezig met mijn snelkookpan,en verder niets. Meer dan genoeg!"
En zo geschiede. Raaf klustte wat aan zijn snelkookpan en de verkiezingen waren voorlopig van de baan. Niemand had ook eigenlijk begrepen waar die verkiezingen opeens vandaan waren gekomen?
Daar zal ook uil met zijn hakjes wel achter hebben gezeten.

Het Dierenbos en de scheuren in het Noorden

"Wat een ellende voor al die dieren in het noorden!" zei giraffe in het boscafé. "Je zal je huis maar hebben daar, met de scheuren in de muur!"
Sinds lange tijd werd er in het noorden van het dierenbos geboord naar wortelgas. Wortelgas was een gas waar andere bossen veel geld voor betaalden. Maar niemand wist precies hoe en waarom. Alleen de laatste tijd zorgde het boren voor aardbevingen in het bos. Hele huizen stortte bijna in. Maar ja, stoppen kon niet meer.
" Het is ook heel erg." antwoordde mandril " Maar ja, we verdienen er wel aan." "Verdien jij er aan, mandril?" vroeg boomkever verbaasd. "Eh, nee ik niet. Maar sommigen toch?" zei mandril. "Ik ken niemand die er aan verdiend." zei boomkever. " Is er iemand hier die weet wie er aan het wortelgas boren verdient?" Alle dieren schudden hun kop. Niemand wist het eigenlijk. " Nou, dan kunnen we dat boren wel stoppen dus, en heeft iedereen weer een veilig huis daar in het noorden." riep orka voluit. Alle dieren knikten instemmend. Juiste oplossing!
Op dat moment kwam regenworm binnen. "Goedemorgen, wat valt er te juichen?" vroeg regenworm. Giraffe vertelde snel wat er besloten was. Regenworm kreeg het warm. " Tja, lieve dieren, ik weet niet of dit zo maar kan. Het gaat om veel geld. En daarbij is het goed voor ehh onze ehh politieke vriendschap met andere landen ofzo." hakkelde regenworm. "Zeg regenworm," zei arend, " verdien jij hier geld aan of zo? De huizen van de dieren is toch het belangrijkst?" " Nee, nee ik niet hoor, ik verdien nooit iets. straatarm ben ik." antwoordde regenworm, en veegde het zweet van zijn voorhoofd. "Maar ik moet nu gaan, ik heb een belangrijk telefoontje te plegen, tabee!" En regenworm spoedde zich naar buiten, en begon geheimzinnig in zijn mobiele telefoon te praten. Wat op zich al vreemd was, want sinds lange tijd was het mobiele netwerk afgesloten, dacht men.
Op dat moment kwam raaf binnenlopen. "Ha, die raaf, hoe is het?" riep amoebe. Maar niemand hoorde amoebe. " Ha, die raaf, hoe is het?" riep orka. "Wat vind jij van het wortelgas-probleem?" Raaf hoorde de verhalen aan, en keek daarbij uit het raam, waar hij regenworm hevig zwetend zag bellen. "Die is rijp voor een TIA, als hij zo door gaat met dat gezweet." mompelde raaf in zichzelf.  " Wat is nou belangrijker? Geld of de huizen van de dieren?" vroeg orka aan raaf. "Tja, op zich de huizen natuurlijk. Maar vergeet niet dat er vele dieren in het noorden ook hun werk hebben in de wortelgas-boringen. Die raken dan werkeloos als het gestopt word. En als ik zo naar buiten kijk, heeft er nog iemand een probleem als er gestopt word." antwoordde raaf. De dieren keken verbaasd naar buiten. Wat bedoelde raaf?
Buiten lag regenworm met zijn mobiele telefoon hevig kronkelend op de grond. Zijn tong hing uit zijn mond, en hij brabbelde rare geluiden. "Hij gaat dood!" gilde baviaan. "Waar is hier een dokter??" Maar precies op dat moment zakte het gekronkel af. Nog steeds hing regenworm zijn tong wat uit zijn mond, maar hij werd al rustig.
"Een TIA, zei ik het niet." zei raaf tegen de rest. "Nee raaf, je mompelde wel, maar we hoorden het niet." antwoorde gnoe.
Raaf stapte naar buiten, naar regenworm. Ging bij hem zitten, en ze praatte wel een uur lang. Na dat uur, ging regenworm weg. En raaf stapte het cafe weer binnen.
"Dieren! Ik heb een oplossing. "riep raaf. " regenworm is een held met graven, en verdiend goed geld met het wortelgasboren, maar de huizen zakken en wiebelen van de dieren in het noorden. Stoppen kan niet, maar we kunnen het boren wel gebruiken."
De dieren luisterden vol aandacht naar raaf, en ze begrepen wat hij van plan was. Iedereen rende na de uitleg van raaf weg, en kwamen terug met hout en gereedschap en gingen op pad. Op naar het noorden.
Daar aangekomen gingen ze aan het werk met de dieren uit het noorden.
En na 2 weken hard werken, was er een groot kermisterrein verrezen! De huizen waren vervangen voor caravans, en overal stonden achtbanen en wiebelzaken. Alles werd aangestuurd door een klein slangetje met wortelgas. De rest van het gas vertrok verder zoals het altijd al ging.
En voor de muziek zorgde regenworm. Hij zong dat het een lieve lust was, maar niemand verstond hem echt. Dat kwam door zijn TIA, maar de teksten van regenworm waren toch al onbegrijpelijk dus het ging meer om de sfeer, dan om de tekst.
"Briljant plan, raaf!" riep orka. " De dieren in het noorden houden hun werk, regenworm doet wat terug voor zijn verdiende geld, en iedereen is blij met een kermis!"
Raaf was tevreden. Goed opgelost zo. Maar hij ging zelf snel weer terug naar zijn eigen hol. Raaf hield niet van kermissen. Veel te massaal en te druk voor hem.
"Op naar me snelkookplan." dacht raaf bij zichzelf. "als ik die toch eens goed onder de knie heb!"