"Het blijft een luguber idee." mompelde kangoeroe tegen de
andere dieren in het café.
Het was Aangereden-dag vandaag. En het verhaal was dat alle dode aangereden
dieren dan weer 1 dag levend zouden zijn.
De meeste dieren geloofden er niet in, maar kangoeroe was er niet gerust op.
"Ach welnee, zoiets bestaat toch niet!!! riep potvis. " Ik kon ook een
mede potvis die was aangereden door een tractor. Nou, nooit meer wat van
gezien!" " Inderdaad, het is een fabel. Volgens mij ooit verzonnen
door die vos." beantwoorde amoebe. Maar niemand reageerde op amoebe. Zijn
stem was wel heel zacht namelijk.
Plots kwam haas het café binnen rennen.
" Hebben jullie het gehoord??? Er zijn 3 bussen op mekaar gereden op de
weg langs het bos. Een personeelsuitje van de luiaards-hang- vereniging. 30
luiaards zijn gewond of dood, maar ze hebben het zelf nog niet
door!"
Tja, dat was een probleem met die luiaards. Hun reactiesnelheid was niet het
sterkste punt.
Alle dieren renden en vlogen naar de bussen toe. Het was een grote ravage. De
bussen lagen over elkaar heen, en her en der lagen dode luiaards.
"Mooi, ik heb weer werk dus." zei mier. Mier groef altijd de graven
in het bos. Alleen het graven, want dode dieren afleggen vond hij maar niks.
De andere dieren zaten vol ontzetting te kijken naar deze ellende. Iedereen was
er wat ontdaan van. Maar, aan de andere kant, iedere dag ging er wel een dier
dood. Dus de verrassing was er gauw van af. Iedereen ging over naar de orde van
de dag, en dat betekende dus in het café zitten.
Algauw zat de stemming er weer in, en voor ze het wisten was het alweer donker.
Kangoeroe was er klaar mee. Hij was moe, en wilde naar zijn buidel. Alhoewel
hij niet precies wist waar die gebleven was, ging hij toch op pad. Toen hij
voorbij de laatste boom kwam, schrok kangoeroe zich een hoedje!!! Vanuit de
verte kwamen allerlei bloedige gedaantes aan strompelen.
Kangoeroe gilde het uit! " Heeeelp, gadverdegadver!" brulde hij zo
hard als hij kon. Maar niemand kon hem horen. Hij was te ver weg, en voor hij
het zelf doorhad beet 1 van de gedaantes zijn keel door. Dood als een pierewaai
liggend, vlogen de gedaantes bovenop kangoeroe en vraten hem met huid en haar
op.
Nadat kangoeroe op was, trokken de gedaantes verder het bos in.
Ze strompelden verder en kwamen al gauw bij het café uit. Net dat ze voor de
deur stonden, keek mus uit het raam. "Nee toch, daar zijn de
Aangereden-dag-dieren. Ze komen ons verslinden!!" Iedereen rende naar
buiten. En daar stonden die bloederige gedaantes al te wachten voor hun
hoofdgerecht.
Olifant en oorworm namen snel de benen, maar de rest van de dieren werden
ingesloten. Niemand kon een kant op. De bloederige gedaantes likten hun lippen
af, en wilden toehappen. Net op dat moment kwam raaf de hoek om lopen.
Raaf keek verbaasd. "Ja hoor, ook dat nog! Sodemieteren jullie eens even
gauw op!" mopperde raaf, en duwde de bloederige gedaantes aan de kant.
"Stelletje idioten jullie, ga terug naar je bus. Het circustheater is de
andere kant op." De andere dieren keken verbaasd. De gedaantes liepen
gewoon de andere kant op. En inderdaad terug naar hun bus. De dieren in het café
zagen het nu pas!! Het waren die luiaards van het busongeluk. " Ja
inderdaad," zei raaf. " Ze zijn van het circustheater. Ze worden
normaal getemd door een bromvlieg als dompteur. Maar ja door het ongeluk ging
het fout."
Potvis keek trots naar raaf. "Dus geen Aangereden-dag- dieren?? Hoe weet
jij dat toch allemaal, raaf? "
"Misschien omdat ik nadenk, potvis. Aangereden dieren kunnen niet lopen.
Die missen altijd wel een poot of zo."
Iedereen was trots op raaf, en wilde een feest inlassen voor zijn slimheid.
Maar raaf zelf? Die was alweer richting zijn huis. Geen zin in feestjes, en
alleen maar bezig met zijn snelkookpan. Hij had inmiddels de deksel eraf geschroefd
en nu probeerde hij alles uit, wat maar snel kon koken.
