"knoflookgeurgas,
wat een laffe daad" verzuchtten de dieren in het dierenbos. De Bosbode
stond er vol van. Er was in het naburige bos met knoflookgeurgas gegooid,
waardoor je ogen traanden en de knoflookgeur nog jaren in je huid bleef
stinken. In het café was het daarom ook het gesprek van de dag. "Ze zijn
idioot daar! Heb dat altijd al gezegd" riep bosaap boos. Bosaap was ooit
in het naburige bos op vakantie geweest, maar was na een week weer gillend
terug gekomen. " Maar de kinderen en ouden van morgen zijn weer de
dupe!" brulde amoebe. Maar niemand hoorde amoebe. Niemand had amoebe
trouwens ooit horen spreken.
"Toch is het een rotstreek, waarom zou een president dit doen tegen zijn
volk?" vroeg slak zich hardop af. " Het is toch ondierlijk gedrag!
Dit is een mensendaad!" Alle dieren knikten instemmend. En diep in hun
hart hadden ze medelijden met de noodlijdende dieren. Je zal maar voor eeuwig
naar knoflook ruiken. pffff
"Maar ach, wij hebben weer onze eigen problemen, ook niet
onbelangrijk." probeerde uil de sfeer te veranderen. "Wij hebben
tenslotte een bellendraaier in het gevang. Daar moeten we ook wat
mee!"
Die bellendraaier was een vreemd verhaal. Hij draaide aan alle fietsbellen in
het bos, en riep dan hardop een geheim. De meeste dieren hadden weinig
geheimen, maar vooral uil was heel erg fel om hem te pakken. Het leek haast wel
of uil wat te verbergen had? Uiteindelijk had uil hem in de nacht gepakt en
naar de strafgrot gebracht. Daar lag de bellendraaier nu al een week te wachten
op zijn veroordeling.
Maar het vreemde van dit alles?? Niemand had eerder zo'n dier gezien, een bellendraaier.
Hij was er gewoon opeens. Boze tongen vertelden dat uil hem zelf ooit naar het
bos gebracht had. Spionage en dat soort zaken. Maar de meeste dieren geloofden
dat niet. Sprookjes was iets voor puppy's.
"Ach ja, die bellendraaier. Volkomen ondergeschikt aan de knoflookgeur,
uil!" Riep krekel. "Dit gaat om meerdere dierenlevens, niet om stomme
geheimpjes" " Alles even fraai en aardig, maar wat moeten we
ermee?" vroeg nijlpaard in het algemeen.
Niemand had hier een antwoord op. De dieren prakkiseerden zich suf, maar wisten
geen antwoord. "Deze materie is te precair voor ons, sterfelijke
dieren." brulde kangoeroe. "Ik denk dat de wijste dieren uit het bos
bij elkaar moeten komen om dit probleem te bespreken. Straks komen de
slachtoffers naar ons bos, en ruikt alles naar knoflook!"
Pfffff dat moest echt vermeden worden! Iedereen was het eens met het plan van kangoeroe.
De wijste dieren werden gezocht, en na een paar dagen kwamen zij bijeen op de
Nationale Denkberg.
Uil, wezel, stekelbaars, orka en struisvogel waren gekozen. Zij zaten op de
berg te soebatten over het knoflook probleem. Vanuit de verte zagen de dieren
dat de discussies af en toe flink uit de hand liepen. Orka probeerde al 3 keer
de groep te verlaten, maar kwam toch steeds weer terug.
Na 2 weken nadenken kwamen ze van de berg af. Ze wilden niets zeggen nog, want
het besluit zou op de voorpagina van de Bosbode komen.
De volgende ochtend lag de Bosbode bij iedereen op de mat.
En op de voorpagina stond in dikke, vetgedrukte letters te lezen: "WE DOEN
NIETS. HET IS TOCH LEKKER VER WEG!"
En dat was alles. Geen uitleg of niets.
De dieren in het café bespraken het uitslag. "Ja, ze hebben gelijk. wat
hebben wij er ook mee te maken." vertelde vos. Iedereen knikte instemmend.
Wat kon hun het ook schelen. Gezeur was het. Alleen raaf keek verbaasd. Hij
begreep niet dat dit de uitslag was, na zo'n lange tijd van discussie. Maar ja,
raaf verwachtte dat er nog wel wat zou gebeuren."Wacht maar tot ze hier
komen voor hulp, dan piepen ze wel anders." verzuchtte raaf in zich zelf,
en ging weer terug naar zijn hol.
"Okeeeee nu de draaibeller!!!" riep uil. "Ik stel voor dat we
hem in de grot laten zitten, en pas over 30 jaar vrij laten! Dat zal hem
leren!"
Niemand van de dieren reageerde op uil. De draaibeller was alleen voor uil
belangrijk, en de rest vond het maar onzin.
Uil werd woedend!!!!! Hij ging op eigen houtje naar de strafgrot, en brulde
hard in het linker oor van de draaibeller. "Big Uil is watching you!"
en keek daarbij heel streng.
Uil nam de draaibeller in zijn snavel en vloog omhoog, zo ver hij kon. En
helemaal boven liet hij hem plotsklaps los. De draaibeller tuimelde naar
beneden, en viel in de zee, alwaar hij de verdrinkingsdood stierf.
"Opgeruimd is netjes, net als vroeger." mompelde uil, en vloog terug
naar het bos.
Hij wilde terug naar het café, maar in een bosje vlak ervoor zag hij iets
glimmen.
Uil kwam voorzichtig voorbij. Hij keek eens goed naar het glimmende ding.
"Een snelkookpan??? Wat een rare plek??"
"Ach ja, dat is mijn zaak ook niet." verzuchte uil, en liep vol goede
moed het café in.
