"De vrijheid van meningsuiting
is een groot iets", zeiden de dieren in het dierenbos.
Maar de raaf was er niet helemaal
zeker van. Zijn teksten werden nooit goed
begrepen, vond hij zelf.
"Lamma Ackbar" riepen het
schaap met haar lammetjes. "Dus wij mogen ook onze hoofddoekjes
dragen?"
pffff potverdorie daar hadden ze
niet aan gedacht. dat was toch ook weer niet de bedoeling.
Ondertussen zocht de eekhoorn
koortsachtig in zijn boom naar zijn keppeltje. ergens lag het tussen zijn
nootjes, maar hij kon moelijk zoeken door zijn te lange pijpekrullen.
De zoetwaterbaars zag zijn kans
schoon, en trok een jurk aan met een paarse mijter. hij voelde zich meteen
verheven boven de rest.
De vos, de egel en de zeekoe waren
aan het overleggen. " was dit nou wat ze bedoelden met een multi-culturele
dierenleving? moeten we dit allemaal maar pikken?"
De raaf nam het woord, en orakelde
zijn meest scherpzinnige anti-semitistise teksen. Over eenheid en reinheid, en zuiver
bloed en nog veel meer, wat ik niet kan herhalen.
De zeekoe zuchtte diep. hij vond
eigenlijk dat raaf gelijk had. maar zoiets durfde hij niet hardop te zeggen.
De eekhoorn was zo geschrokken door
deze woorden, hij maak een muur van hazelnoten, en stopte tussen de gaten
allerlei briefjes met klachten.
De zoetwaterbaars zocht met alle
macht een kruis, en spijkerde zichzelf vast, wat opzich al een hele kunst was
met die vinnen.
Het schaap en haar lammetjes werden
woedend, en bliezen met een bom het centrale wijkcentrum op, helaas hierbij het
leven latend.
Raaf zat te grijnzen bij al deze
ellende, maar werd zelf ingesloten door een leger van stokstaarten. hij werd
naar een burcht gebracht, alwaar hij zo onder druk werd gezet dat hij een moord
bekende die hij niet had gedaan, en kwam nooit meer terug.
Door al deze gebeurtenissen waren de
dieren geheel van slag. een dierenleving met de vrijheid van meningsuiting zal
nooit werken.
Sindsdien
praten de dieren niet meer met elkaar. ze praten alleen nog in hun eigen taal
en met hun eigen soortgenoten.
