" Alle dieren nog
aan toe, wat een orkaan was dat zeg!" vertelde koe aan de andere dieren in
het café. " Ik heb de foto's net gezien, de dode dieren hangen in de bomen
gewoon!!" Mier en orka knikten instemmend, en ooievaar begon hartgrondig te
huilen.
Op een eiland overzees, had een orkaan gewoed. De kranten stonden er vol van,
en de landelijke bos-televisie zond alleen maar beelden van het getroffen
gebied uit.
"Jaja het is verschrikkelijk, maar wat doe je er aan. Het blijft de natuur
tenslotte." bemoeide schaamluis zich met het gesprek.
"Ik weet wat we er tegen kunnen doen!!!" antwoordde bidsprinkhaan.
"Bidden natuurlijk!! Bidden tot we er bij neervallen." De andere
dieren keken verbaasd. Bidden?? Dat was lang geleden dat ze dat gedaan hadden.
Maar misschien hielp het wel?
Bidsprinkhaan, schaamluis, orka, ooievaar en mier gingen op een rijtje zitten,
en begonnen hardop te bidden. Ze brulden het uit, zo hard als ze maar konden.
Vragend om vergeving van zonden en meer van dat soort loze kreten. Het geluid
wat ze produceerde was zo hard, dat er door de luchtdruk een storm op kwam
zetten. De wind waaide door de toppen van de bomen, en de bosbewoners moesten
zich vasthouden om niet weggeblazen te worden.
Alle dieren hoopten dat het bid-team zou stoppen, maar ze gingen door tot ze
haast geen stem meer over hadden. Tot de laatste snik werd er gebeden, maar op het moment dat ze geen geluid meer
konden maken, stopte de storm gelukkig. Iedereen kon weer rustig ademhalen.
"Dat is de kracht van het gebed!" piepte bidsprinkhaan. " Mijn
familie over zee vertelde me dit altijd al. Zij hopen op ooit de grootste
bidstond aller tijden."
Op dat moment kwam raaf de hoek om lopen. " Mogge dieren, jullie ook zo'n
last van die storm?" Alle dieren knikten instemmend, en bidsprinkhaan
vertelde zijn verhaal aan raaf, met zijn laatste restje adem.
Raaf dacht na. Iets klopte niet, maar wat?
" Zeg bidsprinkhaan, wanneer heb jij voor het laatst je familie
gesproken?" vroeg raaf.
"Vorige maand nog", piepte bidsprinkhaan. " "Zou je ze dan
niet eens bellen over hoe het gaat?" Bidsprinkhaan knikte. Raaf had
gelijk. Snel even horen of iedereen nog leefde. Hij ging naar de telefooncel en
sprak daar zacht met de overzeese gebieden. Maar tijdens het gesprek werd
bidsprinkhaan roder en roder. Het zweet brak hem uit!! Hij hing voorzichtig de
telefoon op, en schuifelde terug naar de rest van de dieren.
" Ehhh ik moet iets vertellen, iets wat ik net gehoord heb." mompelde
bidsprinkhaan.
"Mijn familie heeft zo hard gebeden, dat daardoor de orkaan is ontstaan.
Maar dat was een ongelukje. Niet de bedoeling! Ze wilden alleen maar bidden, om
zo de andere dieren iets van goedheid te laten ervaren."
Alle dieren vielen haast om van verbazing. Was dit werkelijk gebeurd? Om
goedheid te ervaren? En daardoor overzees allemaal dode dieren en huizen
kapot?
Iedereen zat verslagen voor zich uit te staren. Bidsprinkhaan wilde eigenlijk
een gebed op zeggen, maar hield wijselijk zijn mond.
" Alles goed en wel, maar wat kunnen we hiermee doen?" vroeg tjiftjaf
zich af. " Goedheid is iets voor een ander doen of zo toch?"
Raaf keek op. " Inderdaad, goedheid moet je ervaren. En er is in deze
moderne tijd maar 1 ding wat we kunnen doen om die goedheid tot uiting te
brengen. Geld geven! Dat is de oplossing. Geld geven aan de overzeese gebieden,
waardoor ons eigen hart weer zuiver wordt. Geld heeft de macht van
geluk."
Alle dieren knikten. Raaf had gelijk. Alleen met geld kon je geluk kopen!! De
dieren begonnen geestdriftig geld te verzamelen. Na een uur had bijna iedereen
betaald, en werd er een grote envelop vol geld opgestuurd naar de overzeese
gebieden. "Wat een heerlijk gevoel zeg." zei holtor. " Mijn hart
smelt zowat." "Inderdaad, ik voel me meteen beter, en zo hoeven
we ons niet meer druk te maken over hoe het daar gaat. Voel me helemaal
gelukkig!" zei wolf. Bidsprinkhaan knikte. Ook hij was opgelucht. Geld
geven was de juiste remedie om gelukkig te zijn, en heel het bos had mee
gedaan.
Tenminste, op 1 iemand na dan.
Raaf.
Hij had niet betaald. " Hypocriet gezeur dit. Geluk zit in jezelf, en geld
heeft daar niets mee te maken. Alsof je met geld je geluk kan afkopen."
mompelde raaf in zichzelf.
Raaf ging rustig naar zijn huis. "Een werkende snelkookpan, dat is pas
geluk!!" Raaf brulde het uit van het lachen. Maar diep, heel diep van
binnen, wist hij dat hij gelijk had.
