"eindelijk
is ie dood." verzuchten de dieren in het dierenbos. Prins Eland was, zoals
eerder te lezen was, na zijn nacrolepsie behandeling ingezet als luchthoorn om
de vrijheid van het bos te herdenken.
Helaas had
dit niet het gewenste resultaat gehad. Het luide snurken, elke eerste van de
maand, werd door uitheemse dieren gezien als teken voor hun gebed. Wat dan dus
een oorverdovende kakofonie van verschillende geluiden en brullen veroorzaakte.
De dieren
uit het dierenbos werden er helemaal krankjorum van, door die herrie.
"ja, en
luisteren doen ze niet, die inheemse dieren. Met een lap op hun kop verstaan ze
ons niet!!" verzuchte stekelbaars. Kameel en mier knikten instemmend. Zei
hadden het ook geprobeerd, maar zonder resultaat.
"maar
hoe is Prins Eland nou precies overleden?" vroeg vliegende vos zich af.
"ik hoorde dat hij gestikt was in de wol van schaap." antwoordde
amoebe. "Onmogelijk, dat werd altijd zeer vakkundig gedaan." antwoordde
Walibi.
Niemand wist
er echt het fijne van. En ach, wat maakt het ook uit. Eindelijk verlost van die
herrie en dat rare bidden.
Maar wat
niemand wist, was dat raaf dit vuurtje aangewakkerd had. Hij irriteerde zich
ook aan de herrie van de inheemsen. Raaf had nog geprobeerd te praten met ze in
hun eigen taal (raaf sprak tenslotte een aardig mondje buiten de grenzen) maar
dat hielp niets. De inheemsen hadden dit geloof, en daarbij hoorde heel hard roepen
als de hoorn klonk.
"pffff,
moedeloos word ik ervan." mompelde raaf. "ieder die gelooft en zich
aansluit bij een groep, is al idioot. Je moet geloven voor jezelf, niet voor
anderen!" Maar raaf had een goed plan. Hij moest van Prins Eland af. En de
enige die dat kon regelen was Koning Damhert. Raaf had met de Koning gesproken
en verteld dat Prins Eland uiteindelijk heel veel geld kostte. Iedere maand
weer iemand die de wol uit zijn mond moest halen. Steeds weer iemand die
voorgekauwd voedsel in zijn bek moest doen. Iedere dag hem omdraaien regen het
doorliggen. En niet te vergeten de luiers!!! Prins Eland stond bekend om zijn
grote blaas, maar dat begon nu aardig in de papieren te lopen! Aldus raaf. En
zijn plan lukte. Koning Damhert had afgelopen nacht vakkundig de bol wol zo
diep in de keel van Prins Eland geduwd, dat hij geen lucht meer kreeg. Einde.
Klaar.
De officiële
lezing was dat hij complicaties had gehad van zijn nacrolepsie. De dieren
vermoeden wel dat het niet klopte, maar ieder vond het best.
"Wegens
ruimte gebrek wordt Prins Eland niet begraven bij de andere Koninklijke dieren,
maar op het voetbalveldje verderop" vertelde Koning Damhert op TV. "
Ja, daar was hij vroeger zo vaak te vinden, de doerak, dus dat is wel zo
gepast."
De dieren interesseerden het
werkelijk geen zier waar hij werd begraven. Weg is weg
